Από τις αρχές του 20ού αιώνα ως τις ημέρες μας, ο λαός μας συγκαταλέγεται στην πρώτη δεκάδα των λαών που τόσο ακριβά πλήρωσε και την ιμπεριαλιστική «ειρήνη» και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που γεννιέται από αυτήν.
Το χαμόγελο, που πήγε να ανθίσει στα χείλη εκατομμυρίων ανθρώπων με την
Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, στις 9 Μάη 1945, σκιάστηκε αμέσως από το πυρηνικό μανιτάρι των ατομικών βομβών που έριξαν οι Η.Π.Α στις πόλεις Χιροσίμα και Ναγκασάκι, στις 6 και 9 Αυγούστου 1945. Eκείνο το χαμόγελο πάγωσε από την κήρυξη του «Ψυχρού Πολέμου» το 1946, από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ, για να ακολουθήσει στην συνέχεια το Δόγμα Τρούμαν, η ίδρυση της Δυτικής Ένωσης το 1948 και του ΝΑΤΟ, το 1949.
Ο ιμπεριαλισμός – στην συνέχεια των δύο ιμπεριαλιστικών πολέμων του 20ού αιώνα – έδειχνε τα δόντια του στους λαούς που με πρώτη την Σοβιετική Ένωση είχαν σπάσει την αλυσίδα της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας.
Στην Ελλάδα, μετά την υποχώρηση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (Δ.Σ.Ε), το καλοκαίρι του 1949, οι δυνάμεις που κυριάρχησαν με την αμέριστη υποστήριξη των Η.Π.Α και του κεφαλαίου, έβαλαν στο στόχαστρο το μαχόμενο λαϊκό κίνημα. Χιλιάδες αγωνιστές πήραν το δρόμο προς τις φυλακές, τα ξερονήσια, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν. Μέσα σε αυτό το ζοφερό κλίμα της εποχής ένας νεολαίος ΕΠΟΝίτης αγωνιστής, ο Νίκος Νικηφορίδης, οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα, στις 5 Μάρτη 1951. Η κατηγορία: Συγκέντρωνε υπογραφές σχετικά με την Έκκληση της Στοκχόλμης για την απαγόρευση και την κατάργηση των πυρηνικών όπλων.
Εν τω μεταξύ, η αστική τάξη στην Ελλάδα μεριμνούσε για την παραπέρα θωράκιση της εξουσίας της με την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ, την ελληνο-αμερικανική συμφωνία για την εγκατάσταση των βάσεων στην Ελλάδα και την συμμετοχή στην ιμπεριαλιστική εκστρατεία στην Κορέα.
Στις 6 Αυγούστου 1948, συνήλθε στο ισοπεδωμένο από τους Ναζί Βρότσλαβ της Πολωνίας, το Πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο των Διανοουμένων για την Ειρήνη και τον επόμενο χρόνο, στις 20 Απρίλη 1949 συνήλθε ταυτόχρονα στο Παρίσι και την Πράγα το Πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο των Δυνάμεων της Ειρήνης, ενώ η πρώτη παγκόσμια εκστρατεία για τον αφοπλισμό που οργάνωσε το Π.Σ.Ε ήταν η συγκέντρωση υπογραφών κάτω από την Έκκληση της Στοκχόλμης.
Στις 15 Μάη 1955, δόθηκε στην δημοσιότητα η Ιδρυτική Διακήρυξη της Ε.Ε.Δ.Υ.Ε, την οποία υπέγραφαν 77 προσωπικότητες της δημόσιας ζωής. Μέσα σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, η Ε.Ε.Δ.Υ.Ε ανέπτυξε δράση, συμμετέχοντας παράλληλα σε διεθνείς δραστηριότητες του Π.Σ.Ε, ενώ σταθμό στον αγώνα κατά των ιμπεριαλιστικών πολέμων και σημαντικό όπλο του κινήματος απετέλεσε η έκδοση του περιοδικού «Δρόμοι της Ειρήνης», στις 9 Μάη 1958.
Την δεκαετία του ΄60 η Ε.Ε.Δ.Υ.Ε με την δράση της γίνεται αναπόσπαστο τμήμα του εργατικού, λαϊκού κινήματος, κατάκτηση με ιδιαίτερη σημασία, ενώ ταυτόχρονα συσπειρώνει πλατιές λαϊκές μάζες.
Σταθμοί στην πορεία ανάπτυξής της αποτέλεσαν το 1ο Εθνικό Συνέδριο, τον Απρίλη 1962 και οι Μαραθώνιες Πορείες Ειρήνης με την πρώτη να πραγματοποιείται, παρά την απαγόρευση και το πογκρόμ του αστικού κράτους, στις 21 Απρίλη 1963 από τον Γρηγόρη Λαμπράκη και τους συνοδοιπόρους του Ανδρέα Μαμμωνά, Παντελή Γούτη και Μπάμπη Παπαδόπουλο.
Ένα μήνα αργότερα, στις 22 Μάη 1963, ο Γρηγόρης Λαμπράκης δολοφονείται στην Θεσσαλονίκη από το αστικό κράτος και παρακράτος, που έβαλαν σε εφαρμογή σχέδιο για την κατάπνιξη κάθε αντιιμπεριαλιστικής, φιλειρηνικής πρωτοβουλίας. Ο λαός συγκλονισμένος, απάντησε με επίταση της δράσης του, καθώς εκατοντάδες «Λαμπράκηδες» και χιλιάδες λαού συμμετέχουν στις Μαραθώνιες Πορείες Ειρήνης, οι οποίες απαγορεύθηκαν από την φασιστική δικτατορία του 1967, μαζί με την δράση της Ε.Ε.Δ.Υ.Ε και δεκάδων άλλων μαζικών οργανώσεων που διέλυσε η χούντα.
Η Ε.Ε.Δ.Υ.Ε ανασυγκροτήθηκε στις 16 Μάη 1975, επαναλειτουργώντας τις Επιτροπές Ειρήνης, ενώ οι «Δρόμοι της Ειρήνης» επανακυκλοφόρησαν τον Απρίλη του 1977.
Οι πρωτοβουλίες της Ε.Ε.Δ.Υ.Ε, όπως η συγκέντρωση 1.500.000 υπογραφών κάτω από τη «Νέα Έκκληση της Στοκχόλμης» συνάντησαν την πλατιά λαϊκή αποδοχή, ενώ καθιερώνονται νέες μορφές δράσης όπως το «Δεκαήμερο Ειρήνης», δίπλα στις Μαραθώνιες Πορείες.
Αποκορύφωμα της δράσης της Ε.Ε.Δ.Υ.Ε στην δεκαετία του ’80 ήταν η πλατιά διαφωτιστική εκστρατεία εναντίον της εγκατάστασης των αμερικανικών πυραύλων Πέρσινγκ και Κρουζ στην Ευρώπη με την κινητοποίηση στο Πεδίο του Άρεως στις 3 Νοέμβρη 1983 να συγκεντρώνει 200.000 λαού, ενώ σημαντικές κινητοποιήσεις πραγματοποίησε η Ε.Ε.Δ.Υ.Ε και κατά της ανανέωσης της ελληνοαμερικανικής συμφωνίας για τις βάσεις που υπέγραψε η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ, το 1983.
Η επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού που αυξήθηκε μετά τις ανατροπές στις σοσιαλιστικές χώρες, έθεσε πιο οξυμμένα προβλήματα στην Ε.Ε.Δ.Υ.Ε, η οποία έχοντας κατεκτημένο τον αγωνιστικό της προσανατολισμό συνέβαλε στην ανασυγκρότηση του Π.Σ.Ε και με συμμετοχή από τις θέσεις ευθύνης του Γενικού και του Εκτελεστικού Γραμματέα.
Στα χρόνια της φωτιάς των ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων, με πρώτο τον πόλεμο κατά του Ιράκ και κατά της Γιουγκοσλαβίας το 1999, η Ε.Ε.Δ.Υ.Ε απετέλεσε σοβαρό πόλο συσπείρωσης και δράσης χιλιάδων αγωνιστών, εναντίον των ιμπεριαλιστικών πολέμων, στο «νέο δόγμα του ΝΑΤΟ», στην πολεμική, ιμπεριαλιστική δράση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Όλα αυτά τα χρόνια η Ε.Ε.Δ.Υ.Ε βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων εναντίον των επεμβάσεων στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Συρία, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Μάλι, την Ουκρανία. Αντιμετώπισε μαχητικά την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα αποκάλυψε και φώτισε τις πραγματικές αιτίες των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Κράτησε στάση σταθερής διεθνιστικής αλληλεγγύης απέναντι στον δοκιμαζόμενο λαό της Κύπρου, της Παλαιστίνης, στον λαό της Κούβας και σε όλους όσους αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.
Σε αντίθεση με άλλες φιλειρηνικές κινήσεις που «εμφανίσθηκαν» με την πάροδο του χρόνου και άμεσα ή έμμεσα επεχείρησαν να στρέψουν την πάλη του λαού σε ανώδυνα κανάλια, η Ε.Ε.Δ.Υ.Ε στάθηκε όχι μόνον όρθια, αλλά πλάτυνε κιόλας την παρέμβαση της επειδή η γραμμή πάλης της στρεφόταν εναντίον του πραγματικού αντιπάλου των λαών και της μήτρας που γεννά τους πολέμους, το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα και τα στηρίγματα του σε όλα τα επίπεδα.
Συνεχίζοντας και αναπτύσσοντας αυτή την γραμμή πάλης, η Ε.Ε.Δ.Υ.Ε στο 17ο Συνέδριό της, τον Δεκέμβρη 2014 εξέτασε αναλυτικά την κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί στον κόσμο και στην ευρύτερη περιοχή. Ανέδειξε το οικονομικό υπόβαθρο των εξελίξεων και τα κίνητρα των επιδιώξεων του ιμπεριαλισμού, εξοπλίζοντας έτσι το ταξικό εργατικό, λαϊκό κίνημα. Έθεσε ως στόχο την εντατικοποίηση της πάλης, συντονισμένα με το εργατικό, λαϊκό κίνημα, στην αντιμετώπιση κάθε είδους συμμετοχής της αστικής τάξης της χώρας σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις ανεξάρτητα από προσχήματα.
Καθοριστικός παράγοντας για την μέχρι τώρα πορεία της Ε.Ε.Δ.Υ.Ε και εγγύηση για την ισχυροποίησή της είναι οι θέσεις της, η σταθερότητα και η συνέπειά της σε δύσκολους καιρούς, ενάντια στο «ρεύμα».
Η Ε.Ε.Δ.Υ.Ε
• Αντιτάχθηκε στην πίεση για την εγκατάλειψη των αντιιμπεριαλιστικών στόχων πάλης, δεν υποχώρησε, άντεξε στην πίεση των κάθε λογής «παγκοσμίων» και «ευρωπαϊκών» φόρουμ, επιμένοντας στην οργάνωση του λαού και στην κοινή δράση με το μαχόμενο σε ταξική κατεύθυνση εργατικό, λαϊκό κίνημα.
• Δεν ξεγελάστηκε από τις μεταμορφώσεις και τις φιλειρηνικές διακηρύξεις των ιμπεριαλιστών, δείχνοντας σταθερά ότι ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ, Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ.
• Πάλεψε για τις λαϊκές διεκδικήσεις με όλους τους εργαζόμενους Έλληνες και μετανάστες ενάντια στον ρατσισμό και την ξενοφοβία.
• Δεν έπεσε στην παγίδα του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για «ειρηνευτικές επιχειρήσεις», εκστρατείες για αποτροπή «ανθρωπιστικής καταστροφής» και άλλα προσχήματα των ιμπεριαλιστών.
• Αντιπαρατέθηκε αποφασιστικά και με συνέπεια στην αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων Ν.Δ και ΠΑ.ΣΟ.Κ που ενσωμάτωσαν την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε, διατήρησαν και ενίσχυσαν ευρωατλαντικές βάσεις και ευθύνονται για την εμπλοκή της χώρας σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
• Συνεχίζει τον αγώνα σε αντιπαράθεση με την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική που ακολουθεί πάντοτε την ίδια στρατηγική, προωθώντας την ακόμα βαθύτερη ενσωμάτωση της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, διατηρεί και ενισχύει τις Βάσεις, το ΝΑΤΟϊκό στρατηγείο στην Θεσσαλονίκη, το Ευρωπαϊκό στρατηγείο στην Λάρισα, παίρνει μέρος στις ευρωατλαντικές στρατιωτικές ασκήσεις και επιχειρήσεις εκτός συνόρων και χρησιμοποιεί τα ίδια και νέα προσχήματα για να δικαιολογήσει στα μάτια του λαού τους νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις επεμβάσεις στην περιοχή μας και ευρύτερα.
Κλείνοντας 70 χρόνια από την ίδρυση της η Ε.Ε.Δ.Υ.Ε δυναμώνει την αντιιμπεριαλιστική πάλη της και μαζί με το μαχόμενο εργατικό, λαϊκό κίνημα διεκδικούμε:
• Καμία εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
• Επιστροφή όλων των στρατιωτικών δυνάμεων από το εξωτερικό.
• Κλείσιμο των ευρωατλαντικών βάσεων και των στρατηγείων.
• Αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.